مطالب زیادی شنیده ام از دوری خانه ها ، در چند سال گذشته هم سریال نمایشی از تلویزیون با عنوان (این خانه دور است ) را پیگیری کردم .البته خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم . از غمهایی که در پایان عمر گریبانگیر اغلب انسانها میشود . ولی آن فقط یک فیلم بود و سریال تلویزیونی .. حس این تنهایی زمانی انسان را هوشیار میکند که از نزدیک ، لحظاتی را در کنار آنان باشد .
در منطقه الوند گلپایگان یکی از خیرین این دیار با نیت خداپسندانه مبادرت به تاسیس استراحتگاهی برای این بازمانده ها از قافله خانواده نموده و خود را وقف آنان کرده است . محیطی آرام از نظر فیزیکی اما غمی ماندگار در وجودشان و انتظار برای سفری دیگر!!
جناب حاج محمدرضا رئوفی ، خیر نیکوکار شهرمان و سرپرست این استراحتگاه ،از کمبودها و مشکلات اینجا سخنانی گفت . اعتقاد او اعتقاد همه ماست . اما عمل به آن کمتر رخ میدهد . هزینه های غیر لازم ، مجالس تکراری و بی اثر برای اموات و.... همه را کلافه کرده . هم صاحبان مجلس را و هم مدعوین به آن را . تحولی میمون برای حذف این تکرارها در شهرمان شروع شده و شاید قسمتی از صرفه جویی آن نسیب این نیازمندان گردد . او از اینکه تعدادی بی هویت نیز در بینشان هست سخن میگفت . راستی جایگاه ما کجاست؟ و این جایگاه ته چه زمان تداوم خواهد داشت ؟
هستند کسانیکه هنوز هم دست یاری بسویشان میبرند
حساب ۰۱۰۱۸۴۱۶۳۲۰۰۲ سپهر(صادرات)
با نام : رئوفی - نوربخش جهت کمک نوعدوستان اعلام میگردد
*
*
*
*
*
*
*
